چرا از مترو فرودگاه امام(ره) استقبال نمیشود؟
مترو فرودگاه امام(ره) که قرار بود یکی از مسیرهای اصلی و سریع برای جابهجایی مسافران بین تهران و فرودگاه باشد به دلیل فاصله زمانی زیاد حرکت قطارها از یک گزینه کارآمد برای مسافران خارج شده است. موضوعی که مدیرعامل شرکت شهر فرودگاهی امام(ره) علت آن را راهاندازی ناقص و کامل نبودن بخش سیگنالینگ ایستگاه دانست و عنوان کرد که مترو تهران باید آن را پیگیری کند و ما نیز باید آن به آنها کمک کنیم.
مترو فرودگاه امام(ره) که قرار بود دغدغه مسافران برای جابهجایی میان فرودگاه و نقاط مختلف تهران را کاهش دهد و امکان دسترسی سریع و آسان به فرودگاه را فراهم کند به دلیل تأخیر در حرکت قطارها و فاصله زمانی زیاد میان حرکت آنها باعث شده این مسیر ریلی عملاً نتواند نقش مورد انتظار خود را ایفا کند و با استقبال چندانی از سوی مسافران مواجه نشود.
در همین راستا، برای بررسی چرایی این وضعیت و عدم استقبال مسافران از این مترو با رامین کاشف آذر – مدیرعامل شرکت شهر فرودگاهی امام(ره) – به گفتوگو پرداختیم.
خلاصه این گفتوگو در ادامه آمده است:
– یکی از ایراداتی که به فرودگاه امام (ره) از جانب مسافران وارد میشود دسترسی به فرودگاه است. فرودگاه امام(ره) حدود ۴۰ – ۵۰ کیلومتر با تهران فاصله دارد و یک ساعت طول میکشد که مسافر به فرودگاه برسد. از آن طرف تاکسیهای فرودگاه، تاکسیهای گرانقیمتی هستند، البته طبیعی است که همه جای دنیا تاکسی یک خدمات لوکس حساب میشود ولی مثلاً کشورهای دیگر اگر هزینه تاکسی برای مسافرها زیاد است، حملونقل عمومی مثل اتوبوس و مترو برنامهریزی منظمی دارد؛ یعنی مسافر دغدغهای برای رسیدن به مرکز شهر ندارد. ولی ما چنین چیزی را در فرودگاه امام(ره) نمیبینیم. مترو با تأخیر میرود؛ تقریباً هر مسافر یکی – دو ساعت در مترو درگیر است. از طرفی اتوبوس هم نداریم. برنامه اتوبوس منظمی که از فرودگاه برسد به اقصی نقاط تهران؛ چرا این اتفاق افتاده؟ آیا تا حالا این تفکر وجود نداشته که باید دسترسی به فرودگاه راحت شود و مسافر بتواند با هزینه اقتصادی و در کمترین زمان خودش را به شهر تهران برساند؟
این یکی از سؤالهایی است که به صورت جدی پاسخ داده نشده در سنوات گذشته. یعنی شاید بیشتر از پاسخ به این سوال گذشتهایم تا آن را حل کنیم و تصور این بوده که افراد با ماشین شخصی میآیند.
درست است. در همه جای دنیا پارکینگهای ماشین شخصی هست و خیلیها با ماشین شخصی میآیند، اما باید دسترسی به فرودگاه از وجوه دیگری هم امکانپذیر باشد.
حالا شما از منظر مسافر میبینید ولی پرسنل زیادی آنجا کار میکنند. یک سری شرکتها، حدود ۴۰ هزار نفر حداقل مستقیم دارند آنجا مشغول فعالیت هستند. یعنی شرکتهای مختلف، صنایع وابسته در اطراف و محیط پیرامونی فرودگاه. برای آنها قطعاً باید مترو فراهم شود. قطعاً از روز اول باید تاکسی و اتوبوسرانی باشد، ولی از اول این معضل بوده و جالب است که شاید یکی از غیرقویترین حالا از نظر ظاهری و تسهیلاتی که به مسافر داده میشود در بحث تاکسیها و این موارد است.
اگر بخواهم خبر خوب بدهم، امیدوارم از همین ظرفیت منطقه آزاد که برای حملونقل عمومی ایجاد شد، برای اولین بار فرودگاه امام(ره) از آن منتفع شود.
– بحث واردات وسایل حمل و نقل عمومی از منطقه آزاد فرودگاه امام(ره) مطرح است، چرا از آنها برای فرودگاه استفاده نمیکنید؟ مثلاً هر نیم ساعت یک اتوبوس، یک مینیبوس، به مقصد یا مبدا فرودگاه حرکت کند و مسافر دیگر نگران اینکه چقدر باید کرایه تاکسی بدهد، حالا اسنپ پیدا بشود یا نشود، مترو ساعتها طول بکشد، نباشد؟
فکر خوبی است. در حال پیگیری آن نیز هستیم. از طرفی شرکتهای تاکسیرانی ما هم شرکتهایی هستند که خیلی علاقهمندند تاکسیهایشان را بهروز کنند؛ یعنی مسافری که میآید در یک تاکسی متفاوت و لوکس سوار بشود و برسد.
موضوع دیگر اینکه فرودگاه مترو دارد. متأسفانه مترویی که راهاندازی شده ناقص است؛ یعنی بر اساس هزینه ای که برای آن شده و شاید خیلی زیاد هم نباشد باعث شده مترو هر دوساعت یکبار بیاید. اگر هر دو ساعت یکبار باشد قطعاً کسی نمیآید. یعنی شما اگر قرار باشد برسی، بگویند دو ساعت دیگر باید اینجا بنشینی و با چمدانها چندین ایستگاه عوض کنی قطعا از آن استفاده نمی کنید.
اگر میبینید که مترو آنجا آمده و انجام نشده، به خاطر همین فواصل زمانیاش است. برای این است که آنجا کامل افتتاح نشده است. برای اینکه آنجا اشتباه بوده؛ یعنی افتتاح زودهنگام شده که البته خودشان میگویند.یعنی من از مسئولان مترو پرسیدم.
اتفاقی که افتاده این است که بخشی به نام سیگنالینگ باید تجهیزشود تا فواصل زمانی مترو کاهش یابد.
در حال حاضر آمادگی داریم که از طریق منطقه آزادمان واگن وارد شود. برای متروی شهری تهران اعلام آمادگی هم کردیم و به آنها نیز گفتیم.
بحث این است که برای حل یک مسئله ما باید از یک جا شروع و منطقی مسئلهمان را حل کنیم. ببینید، یک ریل مترویی کشیده شده. به دلیل اینکه کاملاً تجهیز نبوده، فواصل زمانیاش و سرعت جابهجاییاش کم بوده است. بعد از مدتی کسانی که باید از آن استفاده میکردند دیدند این وسیله مناسبی با توجه به شرایط فعلی نیست و از آن استفاده نکردند. بعد در توسعه آن مسیر آمدند ارجاع دادند به تعداد مسافرانی که از این استفاده میکنند. گفتند خب اصلاً مسافری از این استفاده نمیکند که ما برویم آنجا را توسعه دهیم و یک سیکلی ایجاد شده و عملاً متروی فرودگاه حضرت امام(ره) کمک چندانی نمیکند.
اما اگر بیاییم یک بار بگوییم این سیکل را درست کنیم. اینجا اگر یک سیگنالینگ ندارد، دولت هزینه کند. البته از مترو نیز تشکر میکنیم که پیگیر بودند و ما نیز باید به آنها کمک کنیم تا آن را درست کنند.
اگر فواصل مترو هر نیم ساعت باشد قطعا بخشی از مسافران از آن استفاده می کنند. یعنی اگر مسافران بدانند که چمدانشان را میگیرند و به راحتی با مترو تردد می کنند و نهایت نیم ساعت برای قطار منتظر می مانند و با مترو نزدیک خانه پیاده می شوند قطعا از آن استفاده بیشتری خواهند کرد.اما وقتی شما نگاه میکنید، میبینید با این مترو عملاً رسیدن به فرودگاه غیرممکن است خب قطعاً استفاده نمیکنید.
– این همه هزینه شده و ریل تا آنجا آمده، قطار هم دارد، ولی سالهاست که این مسیر بلا استفاده است. آیا رسیدگی سریع به این موضوع از اولویت شهرداری نیست؟
این در کنترل ما نیست و میتوانیم فقط مطرح کنیم ولی هزینهاش باید از طریق مترو تهران باشد و این را باید پیگیری کنیم.
اکنون هم پیگیری میکنیم. یعنی ما صحبتهای زیادی داشتیم و قرار است که از این ظرفیت منطقه آزاد استفاده بکنیم که مترو یک مقدار واردات واگنهایش را تسریع بدهد.چیزی در حدود یک همت هزینه دارد که باید مترو انجام دهد.
